Digital Art in DNA Data Storage

Projekt Digital Art in DNA Data Storage to eksperyment artystyczno-naukowy, który bada możliwość przechowywania sztuki cyfrowej w materiale biologicznym.Dane z arch iwum Blue Humanities Archive, poświęconego ekologicznym i feministycznym perspektywom wodnym, zostały zakodowane w nici DNA. Proces łączy bioinżynierię, cyfrową ekologię i sztukę spekulatywną, pytając o przyszłość nośników pamięci i materialność danych.

Celem projektu było stworzenie ekologicznie świadomej alternatywy dla energochłonnych centrów danych. 

Uczestnicy projektu i ich role 

Justyna Górowska – artystka wizualna, autorka koncepcji i realizacji projektu w ramach rezydencji STUDIOTOPIA 2.0. we współpracy z CSW Łaźnia w Gdańsku.
Thomas Heinis – naukowiec z Imperial College London, specjalista w dziedzinie analizy, wizualizacji i przechowywania danych; współpracował przy koncepcji i testach transferu danych cyfrowych do DNA.
Archiwum, które stało się materiałem projektu, jest kuratowane przez duet Justyna Górowska i Ewelina Jarosz w ramach platformy Blue Humanities Archive (BhA). 

Data realizacji:  

2024–2025 (realizacja rezydencji i opracowanie prototypu instalacji) 

Instytucja wspierająca: 

Projekt zrealizowany w ramach programu STUDIOTOPIA 2.0 (we współpracy z CSW Łaźnia w Gdańsku) oraz częściowo w przestrzeni Apteki Dizajnu w Krakowie, gdzie powstawały fizyczne elementy instalacji. 

Strona WWW 

www.justynagorowska.com
www.bluehumanitiesarchive.com 

Pogłębiony opis 

Projekt powstał w ramach programu STUDIOTOPIA 2.0 – Challenge #2: Environmental Impact of Data Centers, którego tematem była refleksja nad środowiskowymi skutkami cyfrowej infrastruktury.
Podczas rezydencji Justyna Górowska, we współpracy z Thomasem Heinisem (Imperial College London), przeprowadziła proces artystyczno-badawczy polegający na przeniesieniu cyfrowego archiwum Blue Humanities Archive (BhA) do formy biologicznej – syntetyzowanej nici DNA. 

W ramach eksperymentu dane archiwum zostały przetworzone z kodu binarnego (0–1) na sekwencję czterech nukleotydów (A–T–C–G), a następnie przygotowane do chemicznej syntezy.
Projekt wykorzystuje metodologię DNA Digital Data Storage, rozwijaną w laboratoriach naukowych (m.in. przez zespół Heinisa), w celu pokazania jej potencjału w kontekście sztuki cyfrowej i ekologii danych. 

W Aptece Dizajnu powstały materialne elementy instalacji: 

• kapsuła z DNA w formie trójwymiarowego logotypu BhA, wykonana z alginianu sodu i żywicy, zamknięta w szklanej kapsule, 

• interaktywny ekran z witryną archiwum BhA, 

• zestaw pięciu ekspozytorów wideo prezentujących komunikaty i animacje promujące ideę zrównoważonej cyfrowej przyszłości („Make it Wet”, „The archive encoded in a drop of water” itp.). 

Projekt łączył elementy bio-sztuki, ekologii danych i designu spekulatywnego, stając się punktem wyjścia do dyskusji o symbiotycznych relacjach między technologią i naturą.
Inspiracją dla pracy były zarówno naukowe badania nad DNA jako nośnikiem danych, jak i refleksje filozoficzne zawarte w tekstach Melody Jue oraz w projekcie „Anatomy of an AI System” Kate Crawford i Vladana Jolera. 

Proces projektowy 

Rezydencja została zrealizowana w dwóch etapach: 

1. Faza badawcza (2024–2025)

• analiza możliwości technicznych DNA data storage, 

• konsultacje naukowe z Imperial College London, 

• przygotowanie sekwencji danych z BhA do konwersji binarnej. 

1. Faza realizacyjna (lato–jesień 2025)

• opracowanie fizycznych obiektów w Aptece Dizajnu, 

• przygotowanie materiałów wideo i prezentacji instalacji, 

• testy i symulacje transferu danych do DNA. 

Timeline projektu odzwierciedlał też metodę pracy „art-science residency” – wymianę wiedzy między laboratorium, pracownią artystyczną i przestrzenią wystawienniczą.  

Efekty 

Powstała instalacja multimedialna, na którą składają się: 

• szklana kapsuła z zakodowanym DNA, 

• pięć ekspozytorów wideo, 

• interaktywny ekran z archiwum BhA.
  Projekt został zaprezentowany w formie pokazu w ramach rezydencji STUDIOTOPIA i dokumentowany fotograficznie oraz wideo.
  Efekty mają zarówno wymiar materialny (instalacja), jak i konceptualny – wskazują nową metodę myślenia o pamięci cyfrowej jako procesie biologicznym i ekologicznym. 

Wpływ 

Projekt przyczynił się do popularyzacji refleksji nad ekologicznymi kosztami technologii i możliwościami zrównoważonego przechowywania danych.
Zainicjował dialog między artystami a naukowcami zajmującymi się infrastrukturą danych i bioinformatyką.
Archiwum BhA, które jest punktem wyjścia projektu, nadal funkcjonuje jako otwarta platforma wymiany artystyczno-badawczej i będzie rozwijane o nowe formy prezentacji. 

Czego się nauczyliśmy / z czym kończymy projekt?: 

Projekt pozwolił dostrzec, że współczesna sztuka cyfrowa – mimo pozornej niematerialności – ma realny ślad ekologiczny.
Eksperyment z DNA data storage ujawnił możliwość innego myślenia o pamięci: organicznego, kruchego, ale też trwałego i połączonego z procesami życia.
Zakończenie rezydencji to nie finał, lecz początek kolejnych badań nad połączeniem biotechnologii i sztuki, a także rozwój fizycznych ekspozytorów w przyszłych pokazach BhA. 

PhD Justyna Górowska